Visie


Verdriet om een verlies is een wezenlijk onderdeel van een persoon. Een onderdeel dat blijvend erkenning en respect verdient.

Nog te vaak wordt rouw gezien als een probleem of een fase. Denk maar aan uitdrukkingen als ‘rouwproces’, of ‘rouwperiode’. De woorden roepen de associatie op met iets dat afgerond of opgelost kan worden. Net als woorden als ‘verwerken’ en ‘het een plekje geven’. Stel dat je er inderdaad in zou slagen om je verdriet een plekje te geven, dan vragen wij: ‘wat dan?’ Wat gebeurt daar op dat plekje, wat doe je daar?

Je verdriet, je gemis blijft. Jawel, het verandert van vorm met de tijd, van intensiteit, van frequentie, van geur, ... Maar het blijft. En je wil ook dat het blijft. Want het is deel van jou, en deel van diegene die je verloren hebt. Dat wil je koesteren, daar wil je zorg voor dragen. En dat kan bij De Plek.








Het woord ‘rouwende’ verengt teveel naar iemand die hier en nu tijdelijk aan het rouwen is en verder niets. Wij zien de rouwende niet als patiënt. Althans niet in de gangbare betekenis van het woord. Wel in de oorspronkelijke betekenis, want het woord patiënt is afgeleid van het Latijnse woord ‘pati’ dat ‘lijden’ betekent. En het lijden van mensen zien wij zeker, erkennen en respecteren wij. Niet in de zin van een lijden dat van buitenaf moet opgelost of genezen worden. Wel als een lijden dat blijvend respectvolle aandacht verdient.